Psy

PsyPodstawowe informacje na temat alergenów znajdują się w rubryce "Substancje i  alergeny", "Alergeny" "Alergeny zwierzęce ogólnie".

Szacunkowo około 13 % niemieckich gospodarstw domowych posiada psa, co daje w sumie ok. 5 milionów psów.

Psy jako zwierzęta domowe mogą okazać się problemem dla osób uczulonych na psa, gdyż sierść, komórki naskórka i ślina psów zawierają silne alergeny. Znajdowane są one w kurzu mieszkań (Schou 1997). Najwięcej alergenów znajduje się w mieszkaniach, w których trzymane są psy. Ilość psów nie ma w tym przypadku znaczenia. Jeżeli pies jest trzymany na zewnątrz domu, stężenie alergenów jest mniejsze. Najmniejsze stężenie jest w mieszkaniach, gdzie w ogóle nie ma psów (Nicholas i in. 2010).

Główny alergen psi (Can f 1) i inne obecnie dobrze zbadane alergeny są cięższe niż alergeny kota (Liebers 1996). Dlatego nie unoszą się tak długo w powietrzu i mniej się rozprzestrzeniają. Mimo to, stwierdza się je w kurzu na podłogach i meblach tapicerowanych w budynkach publicznych, szkołach, kinach, klinikach i autobusach (Custovic 1996). Alergeny psa stwierdza się nawet na siedzeniach w samochodach, w których nigdy nie przewożono psów (Camargo-Sopelete 2001).

Alergeny psie przenoszone są głównie na ubraniach posiadaczy zwierząt – tak jak wszystkie inne alergeny zwierzęce (Berge 1998). Ponieważ jednak w mieszkaniach z psami stwierdzono znacznie więcej alergenów niż w mieszkaniach i budynkach bez psów (w badaniu szwedzkich naukowców koncentracja alergenów była o dwa rzędy wielkości wyższa), eksperci zalecają, aby przedsięwziąć konieczne i zasadne środki zaradcze.

Często obserwuje się, że alergicy reagują z różną intensywnością na kontakt z psami różnych ras. Dzieje się tak dlatego, że psy wydzielają alergeny w różnym stopniu. Istnieją doniesienia o alergenach typowych dla danej rasy (Moore 1980). Te wyniki badań zostały jednak zakwestionowane (Wüthrich 1985, Lindgren 1988).

Dotychczasowe wyniki badań wykazują, że nie ma psa “wolnego od alergenów“. Wszystkie wyniki badań potwierdzają, że wszystkie psy wydzielają główny alergen psi (Can f1), chociaż w bardzo różnych ilościach (Blands 1977, Ramadour 2005). Zależne jest to nie od długości sierści, ale od rasy, płci i ilości wydzieliny łojowej. W badaniu naukowym przeprowadzonym przez Ramadoura pies rasy labrador wydzielał najmniejsze ilości alergenów. Mimo to, znaleziono różnice w wydzielaniu wśród różnych osobników tej samej rasy. W badaniu brały udział pudle, u których zakładano raczej mniejsze wydzielanie ze względu na wełnistą sierść, a wydzielały one średnio więcej alergenów niż labradory.

W profilaktyce alergii wielu naukowców poleca karencję i unikanie alergenu, a tym samym unikanie zwierząt przynajmniej przez dzieci z grupy podwyższonego ryzyka. Zalecenie to jest jednak kontrowersyjne, gdyż wyniki nowszych badań (np. Lombardi i in. 2010) wskazują na wręcz ochronne działanie zwierząt domowych ze względu na późniejsze uczulenie i alergię. Ogólnie wszystkie wyniki dostępnych badań naukowych są bardzo sprzeczne.

Mimo wielu pytań pozostających bez odpowiedzi można podać kilka zaleceń, jeśli chodzi o psy domowe:

Dzieci i dorośli ze stwierdzoną alergią na psa powinni unikać kontaktu z psami.

Zarówno posiadanie zwierząt domowych (szczególnie przez dzieci rodziców z alergią), jak i ich unikanie (szczególnie przez dzieci spoza grupy ryzyka) nie zapobiega alergii na zwierzęta domowe. Wydaje się, że posiadanie psa nie ma wpływu na późniejszy rozwój alergii.

Diesen Artikel...

Stand: 14. Mai 2013 - 11:41 Uhr

Autor/Autorzy:

Źródło: 

Die Grafik auf dieser Seite verwenden wir mit freundlicher Genehmigung von Pharma Diagnostics.