Zatrucie amalgamatem

Amalgamat dentystyczny, zdaniem niektórych pacjentów oraz organizacji ich reprezentujących, odpowiedzialny jest za wielorakie problemy zdrowotne, zaburzenia oraz choroby.

Czasami mówi się o zatruciu amalgamatem.

W informatorze Federalnego Instytutu ds. Leków i Preparatów Medycznych ("Amalgamaty w terapii stomatologicznej"), ze stycznia 2005 roku, mówi się na ten temat:

Według obecnego stanu wiedzy naukowej nie istnieje żadne uzasadnione podejrzenie, że właściwie wykonane amalgamatowe wypełnienie ma niekorzystny wpływ na zdrowie pacjentów stomatologicznych. Wyjątkiem są rzadkie reakcje miejscowe w jamie ustnej, jak również bardzo rzadkie przypadki reakcji alergicznych. Niemniej jednak, amalgamatowi przypisuje się różne skutki uboczne i choroby, najczęściej w spontanicznych doniesieniach pacjentów i ich organizacji. I tak na przykład, lęk, depresja, nerwowość, wypadanie włosów, zaburzenia snu, choroby immunologiczne, bóle i zapalenia w różnych częściach ciała, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia układu krążenia, galwanizm, nadwrażliwość na pole elektromagnetyczne, choroba Parkinsona, nowotwory złośliwe lub choroba Alzheimera są wymieniane w związku przyczynowym, jako skutki wypełnień amalgamatowych.

Ogromne znaczenie dla wykrywania i oceny możliwych szkodliwych skutków zdrowotnych spowodowanych amalgamatem są przeprowadzane zgodnie z kryteriami naukowymi badania epidemiologiczne. Badanie 587 szwedzkich bliźniąt, u których dzięki „bliźniaczej grupie kontrolnej” wpływ czynników genetycznych nie musiał być brany pod uwagę, nie wykazały jakiegokolwiek negatywnego wpływu spowodowanego przez amalgamat ani fizycznego ani psychicznego zdrowia (w tym funkcji pamięci).

Badanie 129 zakonnic, czyli bardzo jednorodnej pod względem wpływu środowiska naturalnego populacji, również nie dostarczyły żadnych informacji, iż amalgamat może być przyczyną zaburzeń pamięci. Również badanie ponad 1200 szwedzkich kobiet nie wykazały żadnego związku pomiędzy liczbą wypełnień amalgamatowych, stężeniem rtęci we krwi a zgłaszanymi objawami lub zachorowaniami, takimi jak cukrzyca, zawał serca, udar mózgu i nowotwory. Przedstawiane w wielu innych publikacjach naukowych rezultaty badań są porównywalne.

W ramach interdyscyplinarnego projektu badawczego przeprowadzonego na Uniwersytecie w Giessen u pacjentów z dolegliwościami związanymi z amalgamatem, stwierdzono znacznie większe obciążenie psychologiczne, depresję i zaburzenia somatyczne, ale nie znaleziono wyższego stężenia rtęci we krwi i moczu niż u grupy kontrolnej z porównywalnym stanem uzębienia. Autorzy konkludują, że wyniki badań nie wskazują na amalgamat, jako przyczynę zaburzeń psychicznych czy neurologicznych. Należy zauważyć, że obecnie nie ma żadnych naukowo uzasadnionych podejrzeń zagrożenia dla zdrowia płynącego z prawidłowo wykonanych wypełnień amalgamatowych (wyjątki patrz powyżej). Tym niemniej lekarze i stomatolodzy powinni mieć na uwadze, że pojedyncze osoby mogą reagować ze szczególną wrażliwością na amalgamat i inne materiały używane do wypełnień stomatologicznych. Materiały do wypełnień zębów powinny być użyte po starannym rozważeniu ich zalet i wad, zgodnie z ich zakresem zastosowania, czy też przeciwwskazaniami. W diagnostyce i leczeniu dolegliwości, które są związane z amalgamatem lub innymi materiałami stomatologicznymi stosowanymi do odbudowy uzębienia, wymagane jest ostrożne, interdyscyplinarne podejście lekarzy/stomatologów, zgodne z aktualnym stanem wiedzy naukowej.

Na pytanie o negatywne skutki wypełnień amalgamatowych znajdziemy wyjaśnienia w informatorze (BfArM, 2003):

Rzadkim ubocznym efektem wypełnień amalgamatowych są miejscowe objawy w jamie ustnej lub na dziąsłach, które mogą wystąpić w bezpośrednim sąsiedztwie zębów stomatologicznie odtwarzanych (np. amalgamat, stopy złota). Te tak zwane ustne reakcje liszajowate pojawiają się jako szaro-białe niedające się zetrzeć pasy lub plamy, które często są tylko słabo zaznaczone. W odróżnieniu od prawdziwego liszaja płaskiego błony śluzowej jamy ustnej, objawy te mogą ustąpić po usunięciu wypełnienia. Zaleca się stosować w takich przypadkach, w dalszym leczeniu materiały niezawierające metali. W pojedynczych przypadkach nie można wykluczyć reakcji elektrochemicznych spowodowanych procesami korozyjnymi wypełnień amalgamatowych, przy czym opisywano zmianę smaku (metaliczny posmak, w skrajnym przypadku efekt staniolu). Takim procesom korozyjnym w szczególności sprzyja bezpośredni kontakt amalgamatu z innymi, szlachetniejszymi stopami. Zaleca się, aby w takich sytuacjach, zrezygnować z wykonania nowych wypełnień amalgamatowych.

 Za i przeciw

Wymieniony informator BfArM nie pozostał bez zakwestionowania. Sprzeciwy pochodzą m.in. od Niemieckiego Towarzystwa Lekarzy Medycyny Środowiskowej (dbu) i grupy samopomocy osób poszkodowanych amalgamatem SEKIS z Berlina.

W internecie dobre podsumowanie dyskusji o amalgamacie znajduje się pod adresem www.kzbv.de/m203.htm.

Opinia Komisji "Metody i Zapewnianie Jakości w Medycynie Środowiskowej”

Komisja "Metody i Zapewnianie Jakości w Medycynie Środowiskowej” wydała we wrześniu 2007 opinię o amalgamacie z punktu widzenia medycyny środowiskowej (RKI 2007).

Z podsumowania:

Biorąc pod uwagę liczne dyskusje na temat skutków działania rtęci na wiele różnych narządów, sporadycznie występujących klinicznie istotnych skutkach ubocznych, narażeniu zawodowym lekarzy stomatologów i zanieczyszczeniu środowiska, Komisja uważa za pożądaną dalszą minimalizację zastosowania amalgamatu w stomatologii.

Z uwagi na udowodnioną korelację pomiędzy liczbą wypełnień amalgamatowych a ekspozycją na rtęć (Hg) należy unikać większej ilości odtworzenia uzębienia amalgamatem u tej samej osoby. Ponadto w pewnych warunkach, nie powinny być wykonywane nowe wypełnienia amalgamatowe lub nawet zaleca się usunięcie już istniejących wypełnień. Oznaczanie rtęci w ślinie, we krwi pełnej i próbkach włosów, jak również test DMPS, nie są zalecane przez Komisję w celu wyjaśnienia narażenia wewnętrznego na rtęć, związanego z amalgamatem. Nie jest tematem opinii, ani jakie usługi stomatologiczne miałyby ponosić państwowe kasy chorych ani ich finansowanie, ani toksyczność innych materiałów wypełnieniowych.

Komisja popiera poszukiwania równowartościowych i z punktu medycyny środowiskowej budzących mniej obaw materiałów do odbudowy uzębienia.

Diagnostyka i terapia: patrz ramka "Dalsze informacje na ten temat" (na dole)

Mehr zum Thema Zatrucie amalgamatem:

Diesen Artikel...

Stand: 21. Mai 2013 - 9:53 Uhr

Autor/Autorzy: